loli's profile...utopías...PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    ...en un mundo mejor...

     
     
    falleció el dictador pinochet...hoy el mundo es un poquito mejor...

    ...pedazos...dun todo...

     

    ...acórdaste dos pedaciños de corazón?...sí, os que andaban dispersos...perdidos...pousándose nun e noutro lado...intentando reconstruirse...buscando acubillo...acórdaste?...tiven noticias deles...atopáronse...todos xuntos...no mesmo lugar...están onde habita a maxia...acurrucados no sofá...no café dos desaiunos...ata nas partidas de cartas...están onde vive o amor eterno... nas miradas cómplices... nos ollos namorados...no doce sorriso...están onde mora a felicidade...nos días...nos minutos...nos segundos compartidos...atopáronse no mundo...no mundo dos ámote...na terra dos para sempre...na patria dos abrazos...todos xuntos...todos os pedazos...xa son un corazón...un corazón...completo...cos pedazos...tamén xuntos...doutro corazón...

    ...un novo xaime nas nosas vidas...

    Esta pasada noite naceu xaime, o fillo de xaime e mela.
     
    ...Os nosos amigos empezan a ter fillos...imos facéndonos maiores...e canta ilusión nos fai recibir a un novo xaime nas nosas vidas...
     
    NORABOA Ó NOVO PAPÁ E Á NOVA MAMÁ
     
    Toda a felicidade do mundo.
     

    CONTRA OS MALOS TRATOS...

    Una de las mejores campañas contra la violencia de género que he visto. Enhorabuena a la Fundación Mujeres y espero que ayude a cumplir el objetivo que persigue.
    Luchemos contra la violencia de género.
     
     
     

    Una historia de amor a destiempo

     

    Reproduzco aquí una historia que mi buena amiga Tamara colgó en su blog. Me resulta especialmente entrañable.

     

    Una historia de amor a destiempo

     

    "A ellos, que con su complicidad paciente se hacen acreedores de tantas historias que merece la pena contar".

    Me enamoro de historias, de las que parece que solo sabemos por canciones y luego descubrimos que se viven intensas cerca de nosotros. De las que nos sorprenden por su obviedad y porque éramos incapaces de verlas. Me enamoro de los cuentos de hadas cuando siento que los demás los viven como algo real, y me enamoro de todo esto porque significa que puede pasarnos a los demás.


    Una historia de amor a destiempo:


    Es mi mejor amigo, mi apoyo, mi confesor… y desde hace poco la causa de mis desvelos.

    Una confesión furtiva desata tantas emociones sólo cuando nos despierta un sentimiento que se escondía agazapado, cuando remueve de raíz nuestro pasado, nuestro presente y futuro.

    Me acarició el alma de tal forma que no pude evitar sentirme embriagada y entregarme, descubrí que lo impensable puede ser también lo predestinado, descubrí a plantear sueños en silencio.

    Asimilé mis sentimientos con naturalidad, como si fuera algo que llevara dentro durante años sin haberlo percibido, era como constatar una obviedad que había permanecido soterrada en la más oscura de las profundidades para desvelarse clara y real. El entendimiento de que esto se abría paso inexorable y de que me hacía feliz me auxilió en las vigilias, pero es humano el sentimiento de incertidumbre que un amor que golpea así nos genera. Te sientes desorientada, indagas en tí misma si esto que crece es de verdad o te estás dejando llevar por una irresistible sensación de complicidad...pero cuando dos personas se revelan complementarias, cuando custodian además un vínculo casi mágico, cuando nos sobran las palabras para decírnoslo todo, cuando esto pasa…nos enredamos en un paseo por cuentos que hablan de sueños compartidos, de amistad, de días grises en compañía, de ilusiones, de proyectos, de esperanzas, de tantos y tantos recuerdos en común que parece que mirar ahora hacia atrás es una búsqueda de las pistas que el destino nos fue dejando, De cuando el devenir nos susurraba que estábamos aquí para tenernos…y nosotros estábamos sordos para escuchar.

    Yo permanecí ciega y sorda. Él permaneció mudo. Y cuando nos auxiliaron los sentidos descubrimos casi sin querer que éstos nos unían intuitivamente. Que ahora clamaba el viento, ahora y no antes, que estando juntos poseíamos un sentido más. Que ese lenguaje que sólo entendíamos él y yo durante tantos años, era el lenguaje que nos hablaría ahora de amor.


    Nos resguardamos en las noches y tejimos un velo para los demás, pero pronto fuimos conscientes de que el oxígeno que necesitábamos no lo encontraríamos en una íntima clandestinidad. Se abrió paso con espontaneidad, como si en realidad esta historia se revelara también en los demás como en nosotros: con el descubrimiento de que estaba acurrucada en el interior de todos esperando el momento para liberarse. Con la sensación de que era algo tan insólito e inesperado como natural.



    Los días tuvieron más colores, los colores de la intimidad más cotidiana, que es donde encontramos la grandeza de nuestra relación. Las cosas más pequeñas se saborean y nos regalan vivencias tranquilas, nos regalan miradas tan plenas y llenas de entrega que nos estremecen. No me incomodan los silencios, entre nosotros, son otra forma de comunicación, y este dato que parece tan banal en realidad lo dice todo de la complicidad entre dos personas.


    Tantas y tantas palabras nos enviaron los sentimientos que ahora nos atrevíamos a confesar, y tantas y tantas vivencias fueron construyendo una mutua admiración que al despertarse construiría una relación. De esta historia de ayer y de hoy solo puedo decir que permaneció escondida hasta que llegó el momento en el que poder imaginar un mañana porque ahora, siendo los mismos de siempre, ya no éramos los de antes.

    ...

     
     
    La mitad de nuestras equivocaciones nacen de que cuando debemos pensar sentimos, y cuando debemos sentir, pensamos.

    LA EDUCACIÓN DE LAS HADAS

     Una película maravillosa. Sugiero que vayais a verla. Impresionante, como siempre, Ricardo Darín. Bebe, toda una sorpresa como actriz. Y...Raúl, el niño de la película y lo mejor de la película...
     
     
    Recomiendo encarecidamente dejar en casa los años que nos hicieron adultos y realistas  y disfrutarla...con la mirada de quien todavía cree en la magia...de quien no perdió la ilusión de encontrarse al hada buena que ha de concedernos tres deseos...cualquier día...en el bosque...
     

    unha frase

     
     
     
    "Perdonen siempre a sus enemigos. Pero nunca olviden sus nombres"

    que curioso!

     
    hai unha páxina web que ten cousas moi curiosas, como esta que vos deixo...parece un galimatías, pero leese perfectamente...
     
     
    C13R70 D14 D3 V3R4N0 3574B4 3N L4 PL4Y4 0853RV4ND0 D05 CH1C45 8R1NC4ND0 3N 14 4R3N4, 357484N 7R484J484ND0 MUCH0 C0N57RUY3ND0 UN C4571LL0 D3 4R3N4 C0N 70RR35, P454D1Z05 0CUL705 Y PU3N735. CU4ND0 357484N 4C484NDO V1N0 UN4 0L4 D357RUY3ND0 70D0 R3DUC13ND0 3L C4571LL0 4 UN M0N70N D3 4R3N4 Y 35PUM4

    P3N53 9U3 D35PU35 DE 74N70 35FU3RZ0 L45 CH1C45 C0M3NZ4R14N 4 L10R4R, P3R0 3N V3Z D3 350, C0RR13R0N P0R L4 P14Y4 R13ND0 Y JU64ND0 Y C0M3NZ4R0N 4 C0N57RU1R 07R0 C4571LL0

    C0MPR3ND1 9U3 H4814 4PR3ND1D0 UN4 6R4N L3CC10N; 64574M05 MUCH0 713MP0 D3 NU357R4 V1D4 C0N57RUY3ND0 4L6UN4 C054 P3R0 CU4ND0 M45 74RD3 UN4 0L4 L1364 4 D357RU1R 70D0, S010 P3RM4N3C3 L4 4M1574D, 3L 4M0R Y 3L C4R1Ñ0, Y L45 M4N05 D3 49U3LL05 9U3 50N C4P4C35 D3 H4C3RN05 50NRR31R.
     
     
     
     
     

    ...carta de amor...

    Hoxe déixovos unha carta de amor, ou de desamor, marabillosa...

    Estimada Cristina:

    Ayer recibí una misiva de tu abogado donde me invitaba a enumerar los bienes comunes, con el fin de comenzar el proceso de disolución de nuestro vínculo matrimonial.
    A continuación te remito dicha lista, para que puedas solicitar la certificación al Notario (...)(...) y tener listos todos los escritos antes de la comparecencia ante el tribunal.

    Como verás, he dividido la lista en dos partes. Básicamente, un apartado con las cosas de nuestros cinco años de matrimonio con las que me gustaría quedarme y otra con las que te puedes quedar tú.
    Para cualquier duda o comentario, ya sabes que puedes llamarme al teléfono de la oficina (de ocho a cuatro) o al móvil (hasta las once) y estaré encantado de repasarla lista contigo.

     
    COSAS QUE DESEO CONSERVAR:

    - La carne de gallina que salpicó mis antebrazos cuando te vi por primera vez en la oficina.
    - El leve rastro de perfume que quedó flotando en el ascensor una mañana, cuando te bajaste en la segunda planta, y yo aún no me  atrevía a dirigirte la palabra.
     - El movimiento de cabeza con el que aceptaste mi invitación a cenar.
     - La mancha de rimel que dejaste en mi almohada la noche que por fin dormimos juntos.
    - La promesa de que yo sería el Único que besaría la constelación  de pecas  de tu pecho.
     - El mordisco que dejé en tu hombro y tuviste que disimular con maquillaje  porque tu vestido de novia tenía un escote de palabra de honor.
    - Las gotas de lluvia que se enredaron en tu pelo durante nuestra luna de  miel en Londres.
    - Todas las horas que pasamos mirándonos, besándonos, hablando y tocándonos.
      (También las horas que pasé simplemente soñando o pensando en ti).

    COSAS QUE PUEDES CONSERVAR TÚ:

    - Los silencios.
    - Aquellos besos tibios y emponzoñados, cuyo ingrediente principal era la rutina.
    - El sabor acre de los insultos y reproches.
    - La sensación de angustia al estirar la mano por la noche para descubrir que tu lado de la cama estaba vacío.
    - Las nauseas que trepaban por mi garganta cada vez que notaba un olor extraño en tu ropa.
    - El cosquilleo de mi sangre pudriéndose cada vez que te encerrabas en el baño a hablar por teléfono con él.
    - Las lágrimas que me tragué cuando descubrí aquel arañazo ajeno en tu ingle.
    - Jorge y Cecilia... Los nombres que nos gustaban para los hijos que nunca llegamos a tener.

    Con respecto al resto de objetos que hemos adquirido y compartido durante nuestro matrimonio (el coche, la casa, etc) sólo comunicarte que puedes quedártelos todos. Al fin y al cabo sólo son eso:... objetos.
    Por último, recordarte el n º de teléfono de mi abogado (.......)para que tu letrado pueda contactar con él y ambos se ocupen de presentar el escrito de divorcio para ratificar nuestro convencimiento.
    Afectuosamente, Roberto.

    NOTA: Ganadora del III Concurso Antonio Villalba de Cartas de Amor.

    Desde cando...?


    ...¿Desde cuándo marchabas a mi lado,
    desde cuándo...? Tus pasos
    ¿desde cuándo, en la noche, aproximándose,
    ocultos tras de cada latido...? ¿Desde cuándo...?
     
    ¿Desde cuándo, en la noche, por los valles sin nombre,
    rastreando mi angustia?
    Y tras de cada puerta abriéndose, y de cada
    recodo el camino, ¿desde cuándo?
     
    ¿Desde cuándo tus sienes en las salvias
    del reposo tranquilo?
    ¿Desde cuándo tus brazos en los cálidos ramos
    del viril eucalipto, bajo las siestas altas?
     
    ...¿Y desde cuándo el pedregal desnudo;
    desde cuándo el desierto irredimible?
    ¿Desde cuándo la brasa los párpados;
    esta sed, desde cuándo?
    . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
    . . . . . . . . .
    ...¿Desde cuándo este siempre irrevocable;
    esta muerte creciendo, desde cuándo...?

     

    josefina pla

    HAGAMOS UN TRATO

    ...hoy toca benedetti...el mejor poeta...el que hace de lo cotidiano lo más maravilloso...

    Cuando sientas tu herida sangrar
    cuando sientas tu voz sollozar
    cuenta conmigo

    (de una canción de Carlos Puebla)

    Compañera
    usted sabe
    que puede contar
    conmigo
    no hasta dos
    o hasta diez
    sino contar
    conmigo

    si alguna vez
    advierte
    que la miro a los ojos
    y una veta de amor
    reconoce en los míos
    no alerte sus fusiles
    ni piense qué delirio
    a pesar de la veta
    o tal vez porque existe
    usted puede contar
    conmigo

    si otras veces
    me encuentra
    huraño sin motivo
    no piense qué flojera
    igual puede contar
    conmigo

    pero hagamos un trato
    yo quisiera contar
    con usted
    es tan lindo
    saber que usted existe
    uno se siente vivo
    y cuando digo esto
    quiero decir contar
    aunque sea hasta dos
    aunque sea hasta cinco
    no ya para que acuda
    presurosa en mi auxilio
    sino para saber
    a ciencia cierta
    que usted sabe que puede
    contar conmigo

     

    M.Benedetti

    ...YAIZA...

    ...xa colguei unhas fotos do cumple de yaiza...lástima que non poida colgar ningún video...porque son xeniais...

    ...de repente un día daste conta de que hai alguén que nalgún momento.. sin que te decataras...empezou a formar parte do teu mundo...da túa vida...

    ...a min pásame con yaiza...entrou calquera día...sin chamar á porta...e quedouse...supoño que ata hai uns días non era consciente de que estaba aí...e agora que o son...non quero que marche...

    ...non quero que marche porque me gusta ver o mundo a través dos seus ollos de trece anos... porque é capaz de poñerme ós pes na terra......non quero que marche porque cando a miro, cando a escoito...penso que hai moito futuro...e moito futuro marabilloso......non quero que marche porque quero seguir abrindo a boca abraiada cando discutimos sobre a educación en galego.....quero que quede porque é xenial descubrir o mundo con ela...porque é capaz de ver máis alá...porque é moi puchusky...quero que quede porque a quero...e porque quero seguir recibindo os seus bicos de gnomo...

     

    ...NOSTALXIA II...

    ...e sigo nostálxica...onte recordei outras series...programas...debuxos...ademáis dinme conta de que inevitablemente todos están vinculados con alberto...meu irmán...todos os recordos e as sensacións que teño cando penso neses momentos os sinto e os penso con él...azu aínda era moi pequena...
     
    ...e ademáis hoxe descubrín que no youtube hai moitas das cancións de inicio destes programas...que pasada...escoitadeas e volvede por uns segundos á vosa infancia...
     
    ...por exemplo barrio sésamo...ou espinete como lle chamabamos nós...viñamos correndo do colexio para que nos dese tempo a velo...creo que é un dos programas que recordo con máis nitidez...don pimpón...chema o panadeiro...cando ensinaban os números do 1 ó 12...o castillo de drácula...pinchade aquí...http://www.youtube.com/watch?v=uqQPhuav9AA....menuda sensación
     
    ...outra serie que me encantaba...O EQUIPO A...que pasada...todo o que facían...o meu preferido era o xefe...anibal...    http://www.youtube.com/watch?v=GHcQiWGnuRw
     
    ...tamén nos peleabamos porque a alberto gustáballe scooby doo (http://www.youtube.com/watch?v=BtFrp6LNGfg)...e o inspector gadget(http://www.youtube.com/watch?v=ITZPHmPsCg4)...e a min non me gustaban nada...ó final gañaba él...
     
    ...cando empezou a galega...empezou tamén primeiros bicos...da que case non recordo nada...e logo veciños...
     
    ...e os venres pola noite...1,2,3 responda otra vez...toda a familia enganchada a un programa...iso agora xa non pasa...acórdomo do chollo e do antichollo...da ruperta...da botilde...da bombi...
     
    e lémbrome...moi pouco porque debía ser moi pequena...de segunda enseñanza...e de anillos de oro...con ana diosdado...
     
    ...tamén de imanol arias...en brigada central...
     
    recordades unha serie que se chamaba la aldea del arce...eran coelliños e osiños...todos moi repipis(http://www.youtube.com/watch?v=WR7nTE9Zvc4)...e outra, que era dunha rapaza que se chamaba noeli...que vivía nas montañas de laponia cos avós..."noeli, noeli, que feliz, que feliz soy aquí", a canción era algo así...(http://www.youtube.com/watch?v=Cyo_nSIRDPA)
     
    ...e cando alf se meteu nas nosas vidas...ese animal que non sabería definir...miña decía que quería ter un na casa...ja, ja, ja...
     
     
    maravillosos debuxos os de mofli, el último koala...ide a esta dirección e atoparedes unha grata sorpresa...www.youtube.com/watch?v=XtRMpkLCbQc
     
    déixovos tamén os seguintes...
     
     
     
     
    ...e xa sabedes...animádevos a contar que viades na tele cando erades cativos...
     
    ...biquiños de gnomos...
     
     

    ...NOSTALXIA...

    ...pois hoxe tocoume día nostálxico...estuven recordando series, programas, debuxos animados...que vía na tele cando era pequena...tiven unha conversa sobre iso...e quedei pensando...no feliz que era cando corría a ver V os sábados pola tarde...
     
    ...ou á bruxa avería na bola de cristal.."viva el mal, viva el capital"...aquelo sí que era tele...
     
    ...recordei unha serie que se chamaba los ravioli (meu irmán ten que acordarse, uns rapaces que os pais os deixaban sós na casa, e gastaban parte dos cartos que lles deixaran en ravioli porque era unha comida que lles encantaba...e acaban ata o gorro de ravioli...agora que o penso parece unha serie chorra...pero daquela gustábame)...
     
    ...tamén "los diminutos"(...nadie sabe donde están, pequeños seres bondadosos, que están viviendo con nosotros, pero seguro que no los verás)...os pitufos, con papá pitufo, pitufina, gargamel...como se chamaba o gato de gargamel?
     
    ...xa de máis grande o gato isidoro...menudo gato más perro!
     
    ...a miña serie de debuxos animados preferidos...los gnomos...pero a de david el gnomo...non a do xuíz claus...como chorei cando remataron e david e lisa se convertiron en árbores...un día falando destes debuxos dinme conta de que case todo o mundo da miña xeración recorda que estaba facendo ou onde estaba o día que rematarons os gnomos...curioso...
     
    ...tamén recordo, aínda que con moita dificultade, la superabuela...creo que a daban na 2 de tve...alguén a recorda?
     
    ...e como non...pipi calzaslargas...maravillosa...sen palabras...pipi...tomy...anica...ufff...
     
    ...o coche fantástico...ou magnum...ou remintong steele (alberto e máis eu xogábamos a remington steele...xogar ós detectives lle chamábamos...jajaja...mira que o pasábamos ben)
     
    ...non sei..estou ben nostálxica...ó mellor isto pasa cando non queres medrar...ou ó mellor porque che fai recordar como te sentías naqueles momentos...cando era unha nena...cando os problemas eran os das series da tele...cando non había máis preocupacións que conseguir cinco pesos para poder comprar os cromos de V...para cambialos na escola...
     
    ...en fin...si recordades algún debuxo...serie...película...programa...o que sexa...que vos traia recordos...ou sensacións...podedes compartilas...
     
    ...bicos de gnomos...

    ...pensamentos...

    "Entre las dificultades se esconde la oportunidad"
    Einstein
     
    "...y tienes que vivir sabiendo que la persona con la que has estado soñando siempre comparte tu mundo pero no tu vida..."
    Anónimo.
     
    "La vida no tiene porque resultar perfecta para ser maravillosa"
    Anónimo.
     
    "Volver a amar es el castigo de los que amaron en exceso"
    Anónimo
     
    "El socialismo se ha convertido en una necesidad histórica para la supervivencia del género humano"
    Santiago Carillo. Dedicado a mi misma.
     
    "Somos el cambio que queremos ver (en el mundo)"
    Anónimo
     
    "Hoy en día hay dos potencias: Estados Unidos de Norteamérica y  tú"
    J. Saramago
     
    "No hay un joven socialista que pueda sentirse libre mientras haya en el mundo uno que no lo sea"
     
    "El socialismo tiene un objetivo: que nadie tenga tanto como para poner de rodillas a nadie, que nadie tenga tan poco como para arrodillarse ante nadie"
    Alfonso Guerra. Dedicado a Tamara
     
     

    Socialistas...

    Hoxe hai 127 que naceu en España o PSOE. Hoxe celebramos 127 anos de valores como a igualdade, a liberdade, a solidariedade...
    Noraboa a aqueles e aquelas que seguides pensando que outro mundo é posible e que loitades día a día para alcanzar a utopía...
    Feliz cumpleanos a todos/as os/as socialistas...

    Tu nombre...

     
     
    Trato de escribir en la oscuridad tu nombre.
    Trato de escribir que te amo.
    Trato de decir a oscuras todo esto.
    No quiero que nadie se entere,
    que nadie me mire a las tres de la mañana
    paseando de un lado a otro de la estancia,
    loco, lleno de ti, enamorado,
    iluminado, ciego, lleno de ti, derramándote.
    Digo tu nombre con todo el silencio de la
    noche,
    lo grita mi corazón amordazado.
    Repito tu nombre, vuelvo a decirlo,
    lo digo incansablemente,
    y estoy seguro que habrá de amanecer.
     
    (...do mesmo autor descoñecido...)

    SÓ EN SONOS...

     
    Sólo en sueños,
    sólo en el otro mundo del sueño te consigo,
    a ciertas horas, cuando cierro puertas
    detrás de mi.
    Con que desprecio he visto a los que sueñan,
    y ahora estoy preso en su sortilegio,
    atrapado en su red!
    Con que morboso deleite te introduzco
    en la casa abandonada, y te amo mil veces
    de la misma manera distinta!
    Esos sitios que tú y yo conocemos
    nos esperan todas las noches
    como una vieja cama
    y hay cosas en lo oscuro que nos sonríen.
    Me gusta decirte lo de siempre
    y mis manos adoran tu pelo
    y te estrecho, poco a poco, hasta mi sangre.
    Pequeña y dulce, te abrazas a mi abrazo,
    y con mi mano en tu boca, te busco y te busco.
    A veces lo recuerdo. A veces
    sólo el cuerpo cansado me lo dice.
    Al duro amanecer estás desvaneciéndote
    y entre mis brazos sólo queda tu sombra.
     
    (....non recordo o autor...)
     

    ...A DONDE IRÁN LOS BESOS?

    Onte estiven no concerto de Ana Belén e Victor Manuel na Coruña. Xenial. Redescubrín cancións marabillosas. Déixovos unha...vos poñédeñe a música...
     
    Tu beso tembloroso y programa doble cinco pesetas
    en el momento justo nos enchufaban con la linterna
    cuantos atardeceres por las callejas sin darse tregua
    que distintos los besos cuando pasabas de ir a la escuela
     
    Del beso aquel de judas que descubrimos sin darnos cuenta
    junto a dos corazones atravesados por una flecha
    cuando tire su anillo el agua del rio se volvió negra
    de esto hace ya treinta y cinco y jamás he vuelto a pisar su acera
     
    A donde irán los besos que guardamos, que no damos
    donde se va ese abrazo si no llegas nunca a darlo
    donde irán tantas cosas que juramos un verano
    bailando con la orquesta prometimos no olvidarnos
     
    Y el beso que te llega en aquella carta que nunca esperas
    como no está firmada miras distinto a las compañeras
    todo el francés que supe y que sabré nunca fue culpa de ella
    le llamaban B.B, yo la vi en babette se fue a la guerra
     
    A donde irán los besos que guardamos, que no damos...